Alles gaat voorbij, ook het papieren leven van Geestdrift. Dat is verdrietig, maar geeft ook de mogelijkheid voor een nieuw begin. Voordat wij aan een nieuw online hoofdstuk beginnen, is dit een mooi moment om terug te kijken op wat het tijdschrift van de faculteit Geesteswetenschappen door de jaren heen geweest is. Van de interviews met jeugdhelden tot de borrels van de redactie. Dit was Geestdrift door de ogen van haar voormalige redacteuren.

Tekst door Roos Barends. Illustraties door Youri Alden.

Geestdrift geeft antwoord op alle vervelende tantes die vragen waarom je iets met letteren studeert”, stelt Frank Beijen, een van de oprichters van het blad. Frank begon in 2005 als penningmeester in de redactie en werd het jaar daarop hoofdredacteur. Momenteel is hij redacteur bij het populair-wetenschappelijk tijdschrift Quest. Met enthousiasme spreekt Frank over zijn tijd in de redactie: “Het is heel gaaf dat het ons gelukt is om vanuit het niets een mooi blad op te zetten. Wat ik erg leuk vond – maar dat zei ik niet snel hardop – was het spannende gevoel dat je overal in de faculteit te lezen was. Jouw artikel! Met jouw naam erboven!”

Ook Marieke Winkler was er vanaf het begin van Geestdrift bij en bleef voor het tijdschrift schrijven tot 2007. Inmiddels werkt zij als postdoc voor de Open Universiteit Utrecht. “Geestdrift stond voor de stem van de student. We zouden de universitaire ontwikkelingen op de voet volgen en van commentaar voorzien, maar andersom wilden we ook studenten beter informeren over de achtergronden van de ontwikkelingen aan de universiteit. We gingen er een prachtblad van gaan maken! Ik ben ontzettend trots dat het tijdschrift na de eerste redactiewisseling is blijven bestaan en zo lang nog. Ons eerste redactiekamertje zal ik me altijd blijven herinneren. Een soort bezemhok in de kelderverdieping van wat toen de studentenbalie was. Hartstikke klein en volgestouwd met troep. We hebben daar eerst flink moeten opruimen, maar toen hadden we toch ons eigen redactiehonk. Dat was cool. Er was ons ook toegezegd dat we een computer tot onze beschikking kregen. In het hok stond de oudste computer die we ooit gezien hadden, die mochten we gebruiken. Ik geloof dat het best een overwinning was dat we die aan de praat kregen. Daarnaast herinner ik mij vooral de mooie club mensen uit verschillende opleidingen die zeer gedreven en serieus een goed blad wilden maken.”

“Het spannende gevoel dat je overal in de faculteit te lezen was: Jouw artikel! Met jouw naam erboven!”

“Het bood ons een plek om alles wat ons maar bezig hield en wat we belangrijk vonden te publiceren. In een echt magazine”, vertelt Karen van Andel, hoofdredacteur van Geestdrift van 2007 tot 2009, huidig redacteur voor KRO-NCRV Radio 1. Zij denkt met veel genoegen aan haar tijd bij het tijdschrift terug. Toen Karen hoofdredacteur was, begon Geestdrift ook aan een nieuwe fase: “Ik vond het spannend om hoofdredacteur te worden in die tijd. In één klap vertrokken de laatste redacteuren van de allereerste lichting en waren we nieuw en vastbesloten om onze stempel te drukken. Wij gingen het anders doen. Nieuwe vormgeving, nieuwe rubrieken, nieuwe toon. Het uitgangspunt: Geestdrift moet vertellen wat de student móet weten, maar ook wat ‘ie wíl weten.”

Dit is de filosofie van Geestdrift gebleven, weet ook Merlijn Kerkhof, redactielid en uiteindelijk hoofdredacteur tussen 2009 en 2011: “Het was voor mij een blad waarin we ons richtten op wat wij dachten dat studenten Geesteswetenschappen waardevol vonden.” Merlijn werkt nu bij de Volkskrant als muziekjournalist en is schrijver. “Als ik terugdenk aan Geestdrift denk ik aan de vergaderingen – al dan niet gezellig – en de lange mailsessies en correctierondes, de reizen die we met de redactie maakten. Dit waren ervaringen die je in het gewone curriculum niet opdoet.” Net zoals voor veel andere oud-redactieleden, vormde het blad voor Merlijn een opstapje naar een journalistieke carrière: “Bij Geestdrift merkte ik hoe fijn ik het vind te schrijven, dat ik het enigszins kon, en leerde ik het beter te doen. Door Geestdrift heb ik ervaring op kunnen doen die ik in colleges niet meekreeg. Zonder deze ervaring was ik misschien niet aangenomen op de journalistieke master van de UvA, dan was ik nooit bij de NRC terecht gekomen en schreef ik nu niet voor de Volkskrant. Kortom, zonder Geestdrift was ik nu dus… ik denk taxichauffeur.”

“Zonder Geestdrift was ik nu dus… ik denk taxichauffeur.”

Timo Stibbe, hoofdredacteur van 2015 tot 2016, is nog wel student, maar beaamt het belang van deze journalistieke ervaringen: “Als redactie leer je schrijven, feedback geven op elkaars werk, de journalistiek kennen, samen te werken en om te gaan met kritiek, deadlines en onverwachte tegenvallers. Dat je echt iets leert blijkt wel uit het aantal studenten dat bij Geestdrift heeft gezeten en daarna in de journalistiek is gaan werken.”

Ik denk dat ik namens de hele huidige redactie spreek als ik zeg dat onze tijd bij Geestdrift heel gezellig en ontzettend leerzaam is geweest. Het was fantastisch om samen aan het tijdschrift te werken. Het beste gevoel was om uiteindelijk super trots als eerste de doos van de drukker uit te pakken om het eindresultaat te zien. De redactiereis naar Athene was voor mij een van de hoogtepunten van mijn tijd bij Geestdrift. Van het moment dat we hoofdredacteur Edwin overwogen achter te laten in een toilet dat niet meer open kon zodat de rest de vlucht naar huis niet zou missen, tot het bijwonen van een ceremonie ter verering van de klassieke goden. Het was een geweldige ervaring waar ik altijd met veel plezier aan terug zal denken. Na dit laatste gedrukte nummer begint Geestdrift opnieuw, hopelijk brengt het de toekomstige redacties dezelfde kansen, inspiratie en vrienden als het mij heeft gegeven.