Cedric Muyres is een drukbezet man. Hij is manager van Kensington en heeft zijn eigen platenlabel Snowstar Records. Toch heeft hij naast de muziek nog een andere hobby, namelijk indie films. Begin dit jaar zette Cedric dan ook Chasing Reels op, waarmee hij nog niet in Nederland vertoonde indie films naar de Utrechtse bioscopen haalt. Naar aanleiding van de filmmarathon die hij op vrijdag 7 april organiseert sprak Geestdrift hem over saai biospubliek, rock-’n-rollholen en lekkere superheldinnen in strakke pakjes.

Door Dirk Baart en Rens van Hoogdalem

We kennen je voornamelijk vanwege je werkzaamheden in de muziekwereld. Nu organiseer je een filmmarathon in het Louis Hartlooper Complex. Hoe komt dat zo?
“Ik heb altijd veel muziekwerkzaamheden gedaan inderdaad. Snowstar is mijn eigen label en ik ben manager van Kim Jansen, I Am Oak, Sjamsoedin en Kensington. Ik was daarnaast altijd al filmliefhebber, maar de afgelopen jaren kreeg ik steeds meer de drang om daar iets mee te doen. Dat begon eigenlijk op South By Southwest, een showcasefestival in Austin, Texas, waar ik heen ging met artiesten. Naast hun muziekprogramma hebben ze ook een heel uitgebreid filmprogramma. Dat was zo vet dat ik zeker wist dat ik daar naar terug wilde keren. Inmiddels ben ik vijf keer geweest, waarvan drie keer op mezelf, zonder artiesten. Dat gaf me echt de mogelijkheid om in het filmprogramma te duiken. Het viel me op en het stoorde me dat zoveel films die ik daar zag pas een jaar later in Nederland verschenen of hier helemaal niet uitkwamen.  Ik dacht: ‘Hier wil ik iets aan doen.’ Als goed voornemen heb ik begin dit jaar Chasing Reels opgezet, met het idee om indie films die ik vet vind naar Nederland te halen.”

Onder die naam, Chasing Reels, organiseer je op vrijdag 7 april dus een indie filmmarathon in het Louis Hartlooper Complex. Welke films gaan we daar zien?
“Drie films. De eerste is ‘Hunt for the Wilderpeople’, een comedy uit Nieuw-Zeeland over een jongetje en een oude man die samen op een soort crazy roadtrip door de bossen gaan.

De tweede film die wordt vertoond is ‘Una’, met Rooney Mara en Ben Mendelsohn, eigenlijk bestaat de film grotendeels uit een dialoog tussen deze twee acteurs, heel indrukwekkend.

De laatste film die om middernacht begint is ‘Transpecos’, die de Audience award wonnen op SXSW. Een thriller die eigenlijk een grote clusterfuck is van situaties die bij elkaar komen op de grens tussen Amerika en Mexico. Alle drie dus fucking vette films die nu niet – of pas veel later – vertoond worden in Nederland, maar het zeker wel verdienen om gezien te worden. Bij Chasing Reels zie je ze voor het eerst.”

Je hebt in eerste instantie een lijst gemaakt van films die je geschikt leken voor dit initiatief. Hoe besluit je of een film aansluit bij je concept?
“Dat is echt mijn persoonlijke smaak, ik moet het gewoon super goed vinden, dan word ik getriggerd. Zo werkt dat bij mij, ook in de muziek. Als ik iets hoor dat ik vet vind, dan breng ik het uit. Hetzelfde geldt voor deze films: het kan niet zo zijn dat ik de enige ben die ze goed vind. Dit is geen strak businessmodel, maar eerder een uit de hand gelopen hobby. Het enige harde criterium is dat het een echte indie film is. Dat vind ik een mooi genre en een mooie scene an sich, en die blijven te vaak binnen landsgrenzen steken.”

In de muziekwereld heeft de term ‘indie’ zijn betekenis eigenlijk verloren. Geldt dit niet ook voor de filmwereld?
“Dat klopt inderdaad. Alles wat een beetje een gitaargeluid heeft is opeens indie. In de filmwereld is een scherp criterium nog steeds dat er geen grote studio of distributeur achter de film zit. Het begint meestal echt bij de makers zelf. Als er geen groot budget voor een film is, dwingt dat hen om creatief te zijn. In plaats van grote explosies moeten makers op zoek naar andere middelen om spanning te creëren. Bij sommige indie films krijg ik het gevoel dat ik dit met een aantal vrienden ook zelf zou kunnen maken. Niet in de zin van “mijn neefje van negen kan dit schilderij ook maken”, maar in de zin dat je merkt dat er vooral een heel goed idee is, en veel creativiteit en liefde in zo’n film zit. Daardoor ontstaan er veel originele dingen, in plaats van de zoveelste superheldenfilm met een lekker wijf in een strak pakje. Een goed voorbeeld daarvan is ‘Moonlight’. Die heeft 1 miljoen gekost, wat in de filmwereld niet veel is. Maar het verhaal is zo sterk, dat het een heel groot publiek aanspreekt en zelfs 3 Oscars wint.”

In de VS heb je naast South by Southwest filmfestivals als Sundance en Telluride. Verschilt de indie markt in de VS van die van Europa?
“De scene in Amerika is niet eens zo groot maar wel heel actief. In Nederland heb je voor die markt eigenlijk alleen het IFFR in Rotterdam en het LIFF in Leiden, terwijl er in Europa zoveel goede makers zijn. Daarnaast is het systeem hier super ouderwets. Als kijker wil je meteen een film kunnen zien als die uitkomt, zoals dat bij de muziek ook gaat. Je wilt niet een jaar wachten als je weet dat de film in Amerika allang uit is. Ik weet dat ik het systeem niet kan omgooien, maar door gewoon te mailen en te bellen is het me wel gelukt om een aantal films eerder naar Nederland te halen. De muziekprogrammeur van SXSW heeft me in contact gebracht met de filmprogrammeur en hij was meteen enthousiast over het idee. Zo enthousiast dat bijvoorbeeld ‘Transpecos’ op 7 april gepresenteerd wordt door SXSW. Het is super leuk dat zo’n groot festival mee wilt doen aan zo’n klein initiatief hier in Utrecht. Weet je, de lijntjes zijn zo direct. Ik heb daar ook Greg Kwedar, de regisseur van ‘Transpecos’, ontmoet. Hij wilde zijn film natuurlijk ook maar wat graag aan een zo groot mogelijk publiek laten zien.”

Lees onderaan dit artikel hoe je 1×2 passe-partouts kunt winnen voor Chasing Reels.

Wat moet er gebeuren om de positie van de indie film te verbeteren?
“Er gebeurt al veel interessants. Door Netflix en Amazon komen films sneller bij het publiek terecht. Een voorbeeld hiervan zijn de Duplass broertjes, die veel indie films produceren. Zij hebben nu een deal met Netflix gesloten waardoor ze zes films exclusief voor Netflix maken. Ik vind het goed dat er op deze manier geïnvesteerd wordt in makers, alleen het jammere daarvan is dat die films dus niet in de bioscoop vertoond zullen worden. Dat wil Netflix natuurlijk niet. Ik denk dat het niet óf het één óf het ander is, óf bioscopen óf Netflix. Die twee kunnen prima naast elkaar leven.”

Het gaat dus niet alleen over de film, maar ook over de ervaring?
“Ik geloof echt in de bioscoopervaring. Het voegt veel toe wanneer je een film samen met mensen kijkt, in het donker, met goed beeld en mooi geluid. Daar is niets ouderwets aan. Er is nu een publiek, voornamelijk jongeren, dat niet bediend wordt. Die mensen trek je naar de bios door een vet programma. Het Nederlands biospubliek is nu saai! Maar dat is ook niet zo gek als je een horrorfilm om 7 uur ’s avonds draait. Op SXSW was ik bij de wereldpremière van ‘Baby Driver’. Na de eerste scène van die film ging het publiek helemaal uit zijn dak. Zo hoort het, het mag wel wat meer rock ’n roll. Dat bereik je denk ik door kleine dingetjes toe te voegen aan de filmavond, zoals wij bij de eerste avond van Chasing Reels bijvoorbeeld een dresscode hanteerden. Het Alamo Drafthouse, een bioscoopketen in Amerika, doet dat echt heel goed. Dat zijn echte rock ’n roll holen waar je bier bestelt tijdens de film. Ook worden er continu weirde filmpjes gedraaid in de foyer. Daar word ik door geïnspireerd. Ik wil het Nederlandse biospubliek losser maken. Nu ben ik vaak de enige die na afloop van een goede film klapt, maar voor een band klap je toch ook? Zelfs voor een piloot wordt geklapt als hij een vliegtuig op de grond zet. Dat vind ik gekker dan klappen voor een goede film die je raakt.”

Wil jij met een vriend of een vriendin naar deze filmmarathon op vrijdag 7 april, tag dan degene met wie jij hierheen wilt in de Facebook-post van dit artikel en win 1×2 passe-partouts voor dit evenement!